Sinds oktober 2021 is paraveterinair Anna onderdeel van ons team. In de afgelopen vijf jaar zagen we haar enorm groeien in haar vak. Inmiddels is ze senior paraveterinair en heeft ze een belangrijke rol op de werkvloer. Ze hield onder andere overzicht over de planning van onze gebitsbehandelingen, verzorgde zelfstandig consulten voor kittens en oudere katten en begeleidde onze diabetespatiënten.

De komende tijd moeten we het echter zonder haar doen. Anna is zwanger van haar eerste kindje en haar zwangerschapsverlof is aangebroken. Haar werkzaamheden zijn inmiddels overgenomen door haar collega’s, maar haar ervaring, routine én gezelligheid zullen we zeker missen.

Op haar laatste werkdag blikten we met Anna terug op de afgelopen maanden. Want zwanger zijn terwijl je als paraveterinair werkt, vraagt soms behoorlijk wat aanpassingen. Maar we kijken natuurlijk vooral vooruit naar wat er nu gaat komen.

Je laatste werkdag is aangebroken! Hoe voelt het om nu echt met zwangerschapsverlof te gaan?

“Ik ben er helemaal klaar voor om met verlof te gaan! Al vond mijn lichaam het vandaag blijkbaar wel nodig om héél vroeg aan deze laatste werkdag te beginnen: mijn interne wekker ging al om vijf uur af.

De afgelopen weken ben ik al iets minder op de werkvloer geweest. Het werk als paraveterinair wordt toch een stuk zwaarder als je zo aan het einde van je zwangerschap bent. Maar ik ben er vooral trots op dat ik het zo lang zo goed heb kunnen doen en volhouden.”

Hoe was het om zwanger te zijn en tegelijkertijd als paraveterinair te blijven werken?

“In ons vak moet je tijdens een zwangerschap met veel meer dingen rekening houden dan je misschien in eerste instantie denkt. Sommige werkzaamheden kunnen schadelijk zijn voor je ongeboren kindje.

Dat je moet oppassen met het maken van röntgenfoto’s kennen de meeste mensen waarschijnlijk wel. Maar er zijn veel meer dingen. Zo gebruiken we voor het reinigen van instrumenten een ultrasoon apparaat. De geluidstrillingen daarvan kunnen in het prille begin van een zwangerschap schadelijk zijn. Ook mocht ik bepaalde medicijnen niet meer toedienen.

Dat betekende behoorlijk aanpassen. Niet alleen voor mij, maar ook voor het team. Zij moesten er steeds rekening mee houden welke werkzaamheden ik wel en niet kon uitvoeren.

Later kwamen daar natuurlijk de lichamelijke beperkingen bij. Een hond vasthouden wordt bijvoorbeeld op een gegeven moment gewoon lastiger. De laatste weken heb ik mijn werkzaamheden daarom beperkt tot voornamelijk baliewerk.”

Jouw collega’s wisten al heel vroeg van jullie kinderwens en zwangerschap. Was dat niet gek?

“Ons werk is daarin eigenlijk best bijzonder. Je vertelt vaak al voordat je zwanger bent dat je zwanger wilt worden, omdat je vanaf dat moment rekening moet houden met bepaalde werkzaamheden.

Toen ik eenmaal zwanger was, was het team daardoor ook als eerste op de hoogte. Ergens is dat natuurlijk best gek. Normaal gesproken houd je zoiets eerst nog een tijdje voor jezelf en deel je het alleen met de mensen die heel dichtbij je staan.

Maar stiekem was het ook wel heel leuk dat ik hier mijn geheim al kon delen.”

Je bent gewend om veel verantwoordelijkheid te dragen. Hoe is het om dat nu allemaal los te moeten laten?

“Loslaten vind ik van nature best lastig. Eigenlijk is dat al mijn hele leven een rode draad. Ik voel me snel verantwoordelijk en heb de lat voor mezelf altijd behoorlijk hoog gelegd.

Door mijn zwangerschap werd ik gedwongen om mijn werkzaamheden en verantwoordelijkheden langzaam af te staan. Ik moest erop vertrouwen dat anderen het overnamen en zelf steeds een stapje terug doen.

Maar dat overdragen heeft me ook iets gebracht wat ik eigenlijk helemaal niet had verwacht. Ik kreeg de kans om jongere en minder ervaren collega’s te coachen en hen mee te nemen in de werkzaamheden die ik zelf normaal gesproken deed. Dat had ik nog niet eerder op die manier gedaan. En tot mijn eigen verrassing vond ik dat echt ontzettend leuk!

Het was mooi om mijn kennis en ervaring over te kunnen dragen en vervolgens te zien hoe een ander daarmee verdergaat. Dat maakte het loslaten misschien ook wel makkelijker.

Achteraf gezien is deze hele periode sowieso een mooie eerste stap richting wat er straks gaat komen. Ik hoor van iedereen dat je met een kleintje veel flexibeler moet zijn en dat je niet alles kunt plannen of onder controle kunt hebben.

Daar mag ik dus nog verder mee gaan oefenen. En eerlijk gezegd kijk ik daar ook heel erg naar uit.”

Waar kijk je het meeste naar uit als jullie kindje straks geboren is?

“Ik ben vooral ontzettend nieuwsgierig naar hoe ons kindje eruitziet. Ik geniet nu heel erg van haar in mijn buik, maar ik kijk echt uit naar de dag waarop we eindelijk kennis met elkaar mogen maken.

Dat we haar kunnen zien, vasthouden en elkaar steeds een beetje beter mogen leren kennen.”

Je bent uitgerekend rond Dierendag. Als paraveterinair kun je het bijna niet beter plannen…

“Dierendag is natuurlijk een bijzondere dag om rond uitgerekend te zijn, zeker met mijn werk. Maar eigenlijk zit er voor mij nog een veel mooiere betekenis aan mijn uitgerekende datum. Ik ben namelijk uitgerekend op de trouwdag van mijn opa en oma.

Mijn opa is inmiddels overleden. Mocht onze dochter precies op die dag geboren worden, dan zou dat voor mij een prachtig aandenken aan hem zijn.”

Eerst breekt er nog een periode van verlof aan. Waar kijk je de komende weken naar uit?

“Ik ben vooral heel blij dat ik me nu helemaal mag gaan voorbereiden op wat er komen gaat. Dat ik op het werk even niet meer nodig ben en thuis de rust krijg om de dingen te doen waar ik eigenlijk heel erg naar uitkijk.

De wasjes draaien met al die rompertjes en minikleding en die vervolgens opvouwen bijvoorbeeld. Gewoon echt bezig zijn met de komst van ons kindje.

Maar ik kijk ook uit naar de rust in het algemeen. We zijn onlangs verhuisd en dat heeft natuurlijk ook behoorlijk wat impact op je leven. De afgelopen periode is dus best intensief geweest. Voorlopig even helemaal niets hoeven, klinkt eigenlijk wel heel fijn.”

Zijn er dingen die je van Uw Dierenarts toch gaat missen?

“Zeker! Mijn collega’s ga ik echt enorm missen. En vooral ook de gezelligheid gedurende een werkdag. Je brengt natuurlijk heel veel tijd met elkaar door.

Daarnaast ga ik de leuke klanten en hun huisdieren missen. Je bouwt met sommige mensen en dieren toch echt een band op als je ze vaker ziet.”

En kijk je er ook alweer naar uit om uiteindelijk terug te komen?

“Ja, zeker. Ik kijk er vooral heel erg naar uit om straks weer écht met de dieren te kunnen werken. De laatste periode van mijn zwangerschap heb ik voornamelijk aan de balie gewerkt en daardoor ben je toch veel minder direct met de dieren bezig.

Juist het verpleegkundige deel van mijn werk vind ik heel erg leuk. Het verzorgen en begeleiden van patiënten rondom een operatie, zorgen voor de dieren die bij ons zijn opgenomen en in de gaten houden hoe het met ze gaat. Echt weer met die patiënten bezig kunnen zijn: daar heb ik straks heel veel zin in.

En ik merk dat ik ook echt uitkijk naar het werken in de operatiekamers. De drukte, het schakelen tussen verschillende patiënten en de verantwoordelijkheid die daarbij hoort: dat zijn juist dingen waar ik veel voldoening uit haal.

Vooral dat gevoel aan het einde van zo’n drukke dag. Dat je met elkaar terugkijkt en denkt: ‘Dat hebben we toch maar mooi samen gedaan.’

Daar kijk ik nu al naar uit.”

Maar eerst even helemaal geen operatiekamers, gebitsplanningen of diabetesconsulten. De komende tijd mag Anna haar verantwoordelijkheden bij ons loslaten en zich voorbereiden op misschien wel de grootste verandering tot nu toe.

Wij gaan haar vanzelfsprekend missen. Maar bovenal wensen we Anna en haar partner een prachtige laatste periode van de zwangerschap toe. Een periode waarin ze na alle drukte van werken, verhuizen en voorbereiden even niets hoeft. En daarna hopelijk alle tijd en ruimte krijgt om kennis te maken met het kleine meisje dat ze nu alleen nog vanuit haar buik kent.

Geniet van je verlof, Anna. We zien je graag terug — maar voorlopig hoef je hier helemaal niets te regelen. Dat doen wij wel.